احمد اکبرپور

نصور علیمرادی-زیبای هلیل

مجموعه داستان زیبای هلیل حضور داستان نویسی را اعلام می کند که می خواهد از جغرافیایی بنویسد که همه چیزش خاص و ویژه است از خشکی و گرمای کلافه کننده تا رسم و رسوم و مهم تر فضای گویش و لهجه .

انحراف از زبان رسمی و معیارعلاوه بر جرات و جسارت احتیاج به شناخت و درک خیلی از زیر و بم های فرهنگی و پیشینه های محلی و منطقه ای دارد و گرنه جسارت صرف حتی در نوع ادبی نیز به یاغیگری عقده وار در متن می انجامد.

علیمرادی با پشتوانه ای از شناخت های دقیقی از حیطه های روابط در جوامعی بسته به نقبی طاقت فرسا دست می زند تا از رهگذر گویش و لهجه ای خاص،گونه ای از هنر داستان نویسی را یادآور شود که در الگوهای پنگوئن وار همسان سازی به فراموشی سپرده شده شده است یا بسیار کمرنگ شده است.

"به جاده که رسیدیم رسید،زیر باران نوروزی خیس خیس،پیراهن سفیدش مث پوست چسبیده بود به تن اش و پاچه های شلوار مشکی اش تا خورده بود دور پوتیناش.

اول مریمو گفت سلام ،بعد من...خندید . اول منا بوسید بعد دست کشید رو سر مریمو.پرسید :مدرسه می ری؟گفتم ها. مریمو بیخ گوشم گفت:بگو بعله... گفتم"

زیبای هلیل حتی ارزش چند باره خواندن را دارد و این مهم در این روزهای داستان نویسی اتفاق مبارکی است.

کتاب به وسیله ی نشر آموت به مدیریت داستان نویس و محقق جناب یوسف علیخانی به چاپ رسیده است.